Blog 2: Country Director Oeganda gezocht

april 20, 2017

Team Uganda_Blog2

Daar sta je dan, op het punt om te vertrekken naar Kameroen. Je koffers zijn gepakt. Je hebt nog 2 dagen om de laatste dingen over te dragen aan de nieuwe Country Director in Oeganda. En dan krijg je het bericht dat ze wil stoppen…. Aaaaaah, wat nu?

 

Na 3 jaar de rol van Country Director in Oeganda te hebben vervuld, ben ik toe aan de volgende stap. Het is tijd voor een nieuwe boost voor het team in Oeganda, terwijl ik me richt op de overstijgende lijn van onze organisatie. De aansturing van de landen waar we actief zijn, het opstarten van onze organisatie in Kenia; ik wil beginnen! Toen in februari mijn opvolger startte, was alles erop gericht dat ik eind maart naar Kameroen zou gaan. Het moment waarop ik Oeganda steeds verder los zou laten. Het moment om per land te bekijken hoe ver de organisatie is, wat er nodig is qua verdere ontwikkeling en daar ondersteunend aan te zijn. Maar nu nog niet dus…

 

Het besluit van mijn opvolger om te stoppen kwam niet als een verassing. Het moment waarop wel. Een paar dagen voor vertrek was ik in mijn hoofd al aan het omgaan met de crisis waar Kameroen mee geconfronteerd wordt. Dus het was zeker wel even slikken. Maar we moeten ook weer doorgaan. Ik geloof in open en eerlijk communiceren. Als iedereen eerlijk is, is alles op te lossen. Dus mijn laatste dag in Oeganda, begon met een team meeting. Ik ben gelijk met de deur in huis gevallen dat mijn opvolger niet langer de Country Director zal zijn. Verbazing en teleurstelling alom. In het algemeen zijn mensen in Oeganda snel bang iets verkeerd te hebben gedaan. Daarom is het van belang te onderstrepen en te benadrukken dat deze keuze niets te maken heeft met het team. Er is geen match tussen onze wederzijds verwachtingen van de functie. Deze mismatch kunnen we niet overbruggen en dat ligt buiten de invloed van het team.

 

Gelukkig is het al vaker voorgekomen dat het team zonder Country Director aan het werk is. Ik reis regelmatig naar Nederland en ben ook al eerder naar Kenia en Kameroen geweest. Hierdoor weten we allemaal wat er moet worden geregeld om een paar weken zonder aansturing door te kunnen. Dus in een sneltreinvaart hebben we dat die ochtend met elkaar georganiseerd. Elke programma manager heeft een inschatting gemaakt van de activiteiten die moeten worden gepland en het budget dat daarvoor nodig zal zijn. Samen met onze voorzitter van het bestuur ben ik naar de bank gegaan om het geld daarvoor te organiseren. Tegelijkertijd hebben we afgestemd hoe hij tijdens mijn afwezigheid zijn verantwoordelijkheid kan nemen als bestuur richting het team.

 

Terwijl ik naar het vliegveld reed om naar Kameroen af te reizen, besefte ik me iets heel wezenlijks. Het besluit van mijn opvolger had nauwelijks impact op het team of de resultaten die we dit jaar samen willen neerzetten. Iedereen in het team weet wat van hem of haar verwacht wordt en wat ze daarvoor moeten doen. Ze werken samen als een team en helpen elkaar. Wat een cadeau om me dat te mogen beseffen en te kunnen delen met het team: “Wat kunnen we trots zijn op elkaar!” Vol vertrouwen ben ik het vliegtuig in gestapt, klaar om de volgende crisis op te lossen.

 

Afgelopen weekend kwam ik terug in Oeganda. Maandag hadden we onze team meeting. Zoals verwacht; het team heeft niet stil gezeten. Ons programma loopt door zoals we dat gepland hebben. De afgelopen weken is de metafoor van de rijdende trein veelvuldig te sprake gekomen. Elk jaar dat ik met het team heb samengewerkt, hebben we steeds verder gewerkt aan ons spoor richting het verwezenlijken van onze gedeelde droom. Die droom is om de basisscholen waar we mee werken, zelfstandig te maken en het onderwijs op de school te verbeteren waarbij we alle stakeholders van de school betrekken. Dat is ons eindstation. Steeds weer toetsen we samen of we daar naartoe blijven reizen.

 

Mijn eerste jaar in Oeganda was voornamelijk gericht op het vinden van scholen voor ons programma. En op het mobiliseren van de gemeenschap van de school om de bijdrage voor de boeken te betalen zodat we de boeken naar de school konden brengen. We waren hoofdzakelijk gericht op stap 1 van ons programma, boeken. We werkten samen met teacher-trainers om de leraren op de scholen op te leiden. In mijn tweede jaar in Oeganda maakten we daar echt de verdieping in, door het aannemen van de programma manager. Hierdoor werd stap 2 van het programma, trainen van leraren, verder doorontwikkeld. Vorig jaar was het tijd om ook stap 3 van het programma, leiderschap, body te geven. Sindsdien hebben we voor elke stap in het programma een programma manager. Het programma, de stappen en de activiteiten daarbinnen zijn ontwikkeld en die structuur staat. Elk jaar opnieuw evalueren we als team wat we willen zien na de 3 jaar dat we samenwerken met de scholen, hoe dat er op dat moment voor staat en hoe we dat kunnen verbeteren. Vorig jaar was tevens het jaar dat de eerste 4 scholen ons programma hebben afgerond. Tijd om beleid te maken wat we van deze scholen verwachten na afronding van ons programma en wat we daarvoor terug doen als partners in de ontwikkeling van het basisonderwijs.

 

Elk jaar maken we nieuwe stappen als team om onze spoor richting onze droom steeds verder te leggen. Dit doen we als team samen, waarbij we kritisch naar onszelf en naar de scholen durven te kijken. De basis van onze organisatie is gelegd. Ons programma werkt. Dat betekent niet dat we klaar zijn, elk jaar opnieuw kijken we naar wat er nodig is om verder te komen als organisatie. Elk jaar leggen we er een stuk spoor bij zodat onze trein blijft rijden. En onze trein rijdt hard, we hebben inmiddels 85 scholen en zijn op volle vaart. Het team kan dit zelf organiseren en uitvoeren. Daar hebben ze wel richting en sturing bij nodig. Hoe blijven we op het juiste spoor en bereiken we onze droom? Daarnaast heeft het team ondersteuning nodig in zowel administratieve als in financiële zin.

 

Om met de woorden van het team zelf te spreken: we hebben een leider nodig die ons de juiste richting op stuurt en niet afleidt. Iemand die het eindstation voor ogen heeft en ons daar naartoe leidt.

 

Het vertrek van de Country Director en mijn afwezigheid de afgelopen weken, laten zien dat we een capabel en sterk team in Oeganda hebben. Een fantastisch resultaat van onze gezamenlijke inzet de afgelopen jaren. Als Managing Director Africa zal ik niet volledig uit Oeganda vertrokken zijn, maar voor de dagelijkse aansturing van het team ben ik dat uiteindelijk wel. Ik geloof dat het voor elke organisatie goed is om regelmatig te wisselen in management. Hier in Oeganda misschien nog wel meer dan in Nederland. Het team laat zien genoeg capaciteiten te hebben om zelfstandig te zijn. Het team schrijft dat, naar mijn mening,  nog teveel toe aan mijn leiderschap de afgelopen jaren. Het klopt dat ik hen heb gecoacht en begeleid, dat ik ze heb laten zien welke capaciteiten ze hebben en hoe ze die kunnen benutten. Maar die capaciteiten zijn van henzelf, niet van mij. Een nieuwe Country Director helpt om hen dat te laten realiseren. En kan misschien zelfs nog wel andere capaciteiten naar voren te laten komen.

 

Zondag sluit de reactietermijn voor de vacature. Ik hoop dat we een goede nieuwe Country Director vinden. Iemand die klaar is om op onze rijdende trein te springen en de juiste richting op de leiden. Die het team verder kan brengen langs ons spoor richting het verwezenlijken van onze droom; het hebben van beter onderwijs voor de kinderen van Oeganda op zelfstandige scholen!

Path K4C_Blog2

Scholen
192
Boeken
130.000
Studenten
150.000